Ptaki te są wyspecjalizowane w wykuwaniu dziupli w pniach drzew oraz w zdobywaniu pokarmu. Charakteryzują się dłutowatymi dziobami, długimi językami, czepnymi nogami oraz sztywnymi sterówkami., które służą im jako podpora w czasie kucia w pniach i konarach. Wyróżniamy trzy rodzaje tych ptaków: dzięcioł duży, dzięcioł zielony, dzięcioł czarny. Pierwszy z nich charakteryzuje się czarno-biało-czerwonym upierzeniem. Jest to krajowy najpospolitszy dzięcioł. Można go spotkać w lasach, ogrodach, parkach. Długość jego ciała wynosi około dwadzieścia trzy centymetry. W okresie wiosennym zarówno samce jak i samice bębnią. Podstawowe pożywienie tego ptaka to owady żyjące w drewnie oraz ich larwy, w okresie zimowym natomiast żywią się nasionami, głównie drzew szpilkowych. Dzięcioł zielony wyróżnia się zielonym wierzchem, żółtozielonym spodem, czerwoną „czapką”, głośnym głosem. Ptak ten występuje w leśno-polnym środowisku, przeważnie można go spotkać na skrajach widnych lasów, w luźnych parkach z trawnikami. Dzięcioł czarny jest największy spośród wyżej wymienionych gatunków ptaków. Jego długość ciała wynosi czterdzieści sześć centymetrów. Jest to czarny ptak o ociężałym locie. Ten gatunek występuje w rozległych lasach, borach z wyspami starodrzewu. Ptak ten jest dość płochliwy, jego częstotliwość bębnienia dziesięć-piętnaście uderzeń na sekundę.